De Anno Domini jaartelling (christelijke jaartelling) is de jaartelling die door de Scytische monnik Dionysius Exiguus werd gecreëerd als hulpmiddel bij het opstellen van zijn paastabel. Deze jaartelling presenteerde hij rond het jaar 525 aan officiële vertegenwoordigers van paus Johannes I.

Deze jaartelling is in veel landen, in het bijzonder in de westerse wereld, de gebruikelijke jaartelling.

De Anno Domini jaartelling begint, volgens de opstelling van Dionysius Exiguus, met de incarnatie van Jezus.

De daadwerkelijke ingebruikname van de Anno Domini jaartelling als een volwaardig systeem voor het dateren van historische gebeurtenissen, geschiedde  in de achtste eeuw door toedoen van de Engelse chronoloog en historicus Beda Venerabilis.

Het was pas in de tiende eeuw dat de Anno Domini jaartelling voor het eerst werd gebruikt voor het dateren van een pauselijk document (namelijk AD 967) en pas in de tweede helft van de elfde eeuw nam de kerk van Rome de Anno Domini jaartelling definitief in gebruik.