Een akte van indemniteit (akte van cautie, borgtocht, ontlastbrief, borgbrief) was een verklaring van de diaconie of het gerecht van de plaats van herkomst van nieuwe ingezetenen, dat deze de eventueel noodzakelijke bijdrage in de kosten van levensonderhoud voor hen zouden betalen.

De gewenste geldigheidsduur van deze verklaring kon per plaats verschillen. Het was een vooral in de 18e eeuw in veelal op het grondgebied van de Republiek der Nederlanden gelegen steden gebruikt ambtelijk middel om de toestroom van arme mensen naar een stad zo veel mogelijk te beperken.

Deze akte van indemniteit werd opgemaakt door het kerkbestuur of door het plaatselijk (arm)bestuur van de geboorteplaats. Waren van een gezin de man, vrouw en kinderen bijvoorbeeld in drie verschillende plaatsen geboren, dan dienden er drie akten van indemniteit overlegd te worden.